આભ મહીં ઊગનારો જો હું
હોત તારલો નાનો,
આછાં શીતળ તેજ દેત હું
રહેત નહીં અણચમક્યો.
અન્ય તારલા ભેગો હું તો
ચમકત હીરા જેવો,
આભ અટારીને ચમકાવી
કરત મધુરાં સ્મિતો.
આભે ઝબકારા કરતી હું
હોત ચમકતી વીજળી,
અમાસની અંધારી રજની
કરત ઘડીક અજવાળી.
વાદળ સાથે ઝટ સરી જઈને
જાત ઘડીકમાં નાસી,
પાછળ થાતા ગર્જનના હું
હાથ ન આવત કો’દિ.
સાત રંગથી સોહાતું હું
હોત મેઘધનુષ જો,
સહુના હૈયા ચમકાવત હું
ભાત ભાતના રંગો.
આભ – અતારી ને અવનીને
જોડત સીડી બનીને,
ઊંચે ચડાવત સહુ બાળકને
તારલિયા વીંણવાને.
આભ મહીં ઘૂમનારું જો હું
હોત વાદળું કાળું,
કરી ધમાધમ આભ મહીં હું
ગર્જત થઈને ઘેલું.
ધરણીનાં પડ ધોવા કાજે
વરસાવત પાણીડાં,
અન્ન પાકતાં પેટ ભરીને
જમત ભૂખ્યાં ભાંડુડાં.
ખાસ સૂચનાઃ મારા આ બ્લોગ તથા અન્ય બ્લોગો/વેબ સાઈટો પર પોસ્ટ થતાં મારાં લખાણોની લીંક તમે મોકલી શકો છો કે આપી શકો છો, પણ કોપી પેસ્ટ કરીને મોકલશો નહીં કે એમનો એ રીતે ઉપયોગ કરશો નહીં.
(આ તથા મારાં અન્ય લખાણો અંગે આપના વિચારો જાણવા આતુર છું. પ્રતિભાવ જરૂર મોકલતા રહેશો.)
Copyright (c) 2010 by Girish Parikh.
ગુજવાણી લોગો તમારા બ્લોગ પર લગાવી તમારો લેખ અહીં જલ્દી પહોંચાડો.
